Medio augustus zijn onze bestuursleden Jan Priester en Matti Emondts weer naar Tanzania gereisd.

Nadruk tijdens dit bezoek lag op de voortgang van de bouwprojecten en de aanstaande verhuizing van de oudere kinderen naar het nieuwe kinderhuis op Ngorika, de voorbereiding om de lagere school operationeel te krijgen en het monitoren van het (veel te lang lopende) waterproject in Imbaseni. Gelukkig is er grote vooruitgang te melden, niet in de laatste plaats door het succesvolle werk van onze managing director ter plekke Marion Hasselaar. Marion heeft zich in korte tijd uitstekend ingewerkt en in een “Europees tempo” worden grote stappen voorwaart gezet.

De bouw vordert gestaag, de eerste drie klaslokalen kunnen in september in gebruik genomen worden. Hier zullen de buurtkinderen uit Ngorika, die in principe volgend jaar naar onze school komen, een stoomcursus Engels krijgen. De rest van de school wordt kort daarna opgeleverd. Het teacher’s house is gebruiksklaar en als eersten zullen onze headmaster Edward en academic teacher Augustin intrekken. Daarmee hebben we controle op het terrein en zij kunnen van hieruit verder met de selectie van lokale buurtkinderen. Het dak van het kinderhuis zit erop zelfs een regenbui zal het werk niet meer vertragen. De community hall en de keuken zijn voor 80% klaar en eerdaags zal begonnen worden met het koepeldak van deze hal (28 meter doorsnede!). De school is eenvoudig qua opzet, maar door slim gebruik van materialen en kleuren wordt het een school waar het voor de kinderen leuk vertoeven is. Het hele terrein is geruimd en wordt binnenkort geëgaliseerd. Kortom, we gaan de deadline halen!!

In Kikatiti draait alles soepel. Er is een nieuwe borehole gemaakt. De oude borehole was ingestort en een eigen voorziening blijkt echt nodig. De dorpswaterleiding geeft té onregelmatig (soms helemaal geen) water. We hopen dat het water dat we van 60 meter diep oppompen goed genoeg is voor drinkwater (laag fluoride gehalte), maar dat is nog even afwachten. Er zit ieder geval genoeg water op die diepte; we kunnen per uur 6000 liter oppompen! Als het water teveel fluoride bevat, hebben we ieder geval water voor de tuin, toiletten en douches en als de dorpswaterpijp té onregelmatig blijft, laten we af en toe een 8000 liter tankauto met drinkwater komen. Dat kost 75 euro, dus dat moet niet te vaak gebeuren!

Voor de toekomstige bewonertjes van Kikatiti (3-6 jaar) hebben we al 33 aanmeldingen; we kunnen 41 kinderen onderdak bieden, dus dat gaat goed. In sommige gevallen betreft het kinderen van een éénoudergezin waar de enige ouder of verslaafd is, het kind verstoot of soms zelfs misbruikt. Deze kinderen nemen we ook op, een reden voor ons niet langer te spreken over een weeshuis maar over te stappen op de term kinderhuis omdat die term de lading beter dekt! Inmiddels hebben we een grote staff in Kikatiti omdat we begonnen zijn met het opleiden van de matrons voor het nieuwe huis in Ngorika. De kinderen kunnen alvast aan ze wennen zodat de verhuizing in januari niet al te grote overstap voor ze wordt.

De leraren Edward en Augustin werken samen met Marion ongelofelijk hard om alle vergunningen te regelen, de schooluniformpjes uit te zoeken, lokale kinderen te selecteren, teachers te werven, boekenlijsten samen te stellen enz. enz. Die klus doen ze fantastisch. Ze zijn zeer gemotiveerd, weten waar ze het over hebben, stellen het kind centraal en willen graag een zeer brede opleiding geven met veel aandacht ook voor extra curricula activiteiten. Kortom, precies wat wij voor ogen hebben, dus dat geeft een heel goed gevoel. Inmiddels kunnen we met de kinderen in Kikatiti ook Engels spreken; iets wat we al lang wilden en hebben geprobeerd, en wat nu echt is gelukt. Het bewijs daarvan werd geleverd toen de kinderen op Kikatiti op zaterdagmiddag de 22e een fantastische performance in het Engels gaven. Er werden toneelstukjes opgevoerd over seksuele voorlichting, over het leven in Kikatiti en de aanstaande verhuizing. De toneelstukjes waren het werk van Joyce Sagala en onze nieuwe social worker Mary.

Walther de Nijs, voortaan in een multi-rol verantwoordelijk voor social welfare en alle naschoolse activiteiten, en plaatsvervanger van Marion, heeft een database opgezet met alle gegevens per kind en houdt inmiddels ook medische statistieken bij!

Het waterproject blijft lastig, we zijn o.m. bij de district’s chief officer geweest (een hoge functie in de lokale overheid) die zich echt voor ons inzet. Deze dame, Mercy Sila, weet waar ze het over heeft, trekt aan veel touwtjes, krijgt veel dingen voor elkaar en ook hier lijkt het erop dat het nu binnen een paar maanden gaat lukken. Dat moet ook want op Ngorika krijgen we water van die (door ons gefinancierde) pijplijn. Zou het Imbaseni waterproject tegen blijven zitten, dan moeten we ook in Ngorika een borehole laten maken. Dat kost een slordige $13.000 dus daar willen we nog even niet aan denken.

Al met al een goede trip met zeer veel goed nieuws. In september vergaderen we met onze Duitse collega’s van de Good Hope Foundation over de voortgang en in oktober zijn we samen met hen weer in Tanzania. We kunnen vanaf januari met trots aan onze sponsoren laten zien wat we bereikt hebben en laten zien hoeveel kinderen dankzij de sponsorgelden een fantastische opleiding gaan krijgen en een warm thuis hebben.

Door een onverwachte samenloop van omstandigheden verbleef voorzitter Jan Willem ter Braak van 5-17 mei alleen naar Tanzania. Een vol programma stond hem te wachten, maar helaas dus zonder de gebruikelijke gezelligheid van het samenzijn met andere bestuurders.

Direct na aankomst wordt een aantal operationele zaken in gang gezet en voorbereidingen getroffen voor het jaarlijkse veiling op de Ghymkana Golf. Helaas gaat het geplande golftoernooi zelf niet door, maar er is wel ruimte voor onze veiling en een optreden van onze Kikatiti kinderen. Op zondag is dan de geplande dag op de Ghymkana Golfclub. De kinderen (84 in gele KLM Open shirts is een heel vrolijk gezicht) worden naar groot veld gedirigeerd voor spelletjes. Na het optreden van de kinderen vindt de veiling plaats. Door een wat rommelig verloop worden niet alle golfspullen geveild en is de opbrengst wat teleurstellend. De voorzitter van Ghymkana belooft echter een nieuwe gelegenheid te creëren in augustus als we weer terug zijn.

Afrondende gesprekken vinden plaats met Ole Kuney. SVVT betaalt het laatste schooljaar voor de resterende groep kinderen en daarmee zijn aan de SVVT verplichtingen beëindigd.

Tevens wordt Meru Peak school in Maganga bezocht. De organisatie is hier nog steeds zorgelijk, maar de headmaster claimt qua schoolresultaten bij de beste 20 te horen. SVVT heeft hier nog slechts enkele financiële zaken uitstaan.

Op Kikatiti is alles puik in orde. De gebouwen en moestuin zien er verzorgd uit; de kinderen gezond en vrolijk. Tijdens een tweede bezoek aan Kikatiti wordt kennisgemaakt met de nieuwe headmaster Edward en docent Augustino. Beiden worden t.z.t. aangesteld op onze basisschool in Ngorika die het einde van dit jaar gereed zal komen. Ook was Mary, onze nieuwe social worker aanwezig. Inmiddels wordt druk gewerkt aan het maken van lijsten voor de aankoop van boeken, schoolmeubilair, keukeninrichting, generator, inventaris weeshuis en tuininrichting voor Ngorika. Hiervoor zullen we in Nederland een aantal sponsoren trachten te vinden. Op onze nieuwe basisschool in Ngorika zal in het eerste jaar geen standaard klas 4 en 7 zijn. Alle standaard 3 en 4 kinderen worden in een klas gezet en de leraren zullen gaandeweg bepalen welke kinderen goed genoeg zijn om in november 2011 examen standaard 4 te doen. Alle kinderen die niet slagen voor standaard 7 worden in 2011 in een ‘preform 1’ gezet en mogen daarna nogmaals proberen het toelatingsexamen te halen voor de middelbare school of gaan anders naar VTC school.

Tijdens deze reis wordt een belangrijke doorbraak bereikt in het waterproject in Imbaseni. Na de nodige gesprekken met diverse betrokkenen blijkt dat de stagnatie van dit project vooral aan miscommunicatie te wijten is. Door bemiddeling van Jan Willem staan alle neuzen nu weer in de juiste richting en staat niets meer in de weg om de laatste werkzaamheden uit te voeren. Fingers crossed!

Het bijwonen van de vergadering van de Arumeru Women Support Group (een initiatief van Joyce Sagalas dat SVVT steunt) blijkt zeer verhelderend. Ze doen zeer goed werk, maar SVVT blijkt hun enige sponsor. Met de jaarlijkse SVVT hulp kunnen ze ca. 80 kinderen helpen, maar er liggen aanvragen voor 150 kinderen. Jan Willem belooft in Nederland naar andere sponsoren uit te kijken.

Tenslotte het bezoek aan ons nieuwe plot in Ngorika. Het complex ziet er indrukwekkend uit en de werkzaamheden vorderen gestaagd. Wel moet er nog veel gebeuren om in oktober gereed te kunnen zijn. Naar verwachting kunnen de twee aangestelde docenten wel al in augustus op Ngorika terecht voor overdag activiteiten.

Met de nodige vertraging door de IJslandse aswolk zette KLM uiteindelijk midden in de nacht van 17 mei koers naar Amsterdam en kon Jan Willem terugkijken op een productief verblijf in Tanzania.

Ieder kind een kans

‘In Afrika goede dingen doen, was eigenlijk een jongensdroom. Dat deze droom nu al werkelijk wordt en dat ik daadwerkelijk iets kan betekenen is echt geweldig.’ Aan het woord is Matti Emondts (57) uit Aerdenhout.

Zo’n zes jaar geleden was Emondts een druk bezet man. Betrokken bij de verkoop van het Nederlandse merk Bols aan het Franse Rémy Cointreau vestigde hij zich in Parijs. Een puur zakelijk en commercieel bestaan. Zes lange dagen in de week, vliegtuig in, vliegtuig uit wreekten zich na al die jaren. Emondts besloot het roer om te gooien en besloot te stoppen met zijn actieve zakelijke werkzaamheden. De lang gekoesterde wens om in Afrika iets te ondernemen kwam weer bovendrijven.

De kennismaking

In 2004 kwam de eerste kennismaking met Tanzania. Met zijn vrouw en een bevriend echtpaar ging Emondts er op vakantie en bezocht een klein dorpje waar de realiteit ze al snel aanvloog. Aidswezen, kleine schoollokalen waar 120 kids zich met 15 leerboeken moesten behelpen. Actie was geboden. Er werd een keten van hulpgoederen opgezet. Dozen vol kleding, schoenen, pennen en schriften werden verzameld en door de KLM om niet naar Tanzania gezonden. Waar ze vervolgens op het vliegveld bleven staan. ‘Dan realiseer je je dat je echt de hele keten moet monitoren. Je kunt niets aan het toeval overlaten en moet van het begin tot het eind betrokken blijven. En door de indruk die het land op me maakte, wist ik het op dat moment ook zeker: hier wil ik me voor inzetten.’ Emondts kwam in contact met de Stichting Vrienden van Tanzania (kortweg SVVT). Deze stichting, in 2001 opgezet door Jan-Willem ter Braak, sprak hem meteen aan. De SVVT steunt kinderen die hulp nodig hebben ten aanzien van elementaire levensbehoeften en/of onderwijs in de regio Groot Arusha. In de praktijk zijn het vooral weeskinderen, straatkinderen en schoolkinderen. SVVT ontving de afgelopen jaren aanvragen voor hulp via eigen waarneming in de regio,via de lokale overheid of door hulpvragende instanties zelf (bijvoorbeeld scholen, weeshuizen of opvangcentra voor straatkinderen). Inmiddels zijn de nodige scholen afgebouwd, materialen aangeschaft en weeshuizen geholpen. Om met de problemen uit het verleden niets meer te maken te hebben, werd overgestapt op een constructie waarbij de scholen en weeshuizen in eigen beheer worden gehouden.

Emondts: ‘Het managementteam dat de scholen en weeshuizen runt wordt door ons aangestuurd . Ik reis gemiddeld 4 tot 5 keer per jaar naar Tanzania. De reisen verblijfskosten voor deze bezoeken betalen we allemaal zelf, om overheadkosten voor de Stichting tot een minimum te beperken. We geven nooit geld. Het is ook gebleken dat het gevestigde idee van ontwikkelingshulp niet werkt. Mensen nemen hun verantwoordelijkheid niet meer als ze iets krijgen waar ze niets voor terug hoeven te doen. Als een kind naar school wil en zijn ouders kunnen het niet betalen, vragen we soms zelfs een zak rijst. Schoolgeld voor kinderen die via bijvoorbeeld de Arumeru Women Support Group worden ondersteund, wordt ook

rechtstreeks aan de scholen betaald.’

Samen staan we sterker

‘We werken samen met een Duitse zusterorganisatie om onze krachten te bundelen. Daarnaast wordt de voortgang van de projecten die we doen bewaakt door mensen die permanent in Tanzania wonen en die zowel de Nederlandse- als de Tanzaniaanse cultuur goed kennen’, geeft Emondts aan. ‘De Tanzaniaanse Joyce Sagala en de Nederlander Nout van Hout spreken zowel de taal van hier als daar. Dat opent toch altijd meer deuren. Daarnaast is onze directeur, Walther de Nijs, al 17 jaar woonachtig in Tanzania en getrouwd met een Tanzaniaanse. Dit zorgt voor de best mogelijke lokale inzichten en zo kunnen we de hele keten goed in de gaten houden.’

Visie en missie

‘De visie van de stichting is kansarme kinderen in Tanzania hun talenten te laten ontplooien via opvoeding en gedegen scholing om op die wijze Tanzania te helpen zich verder te ontwikkelen. Niet op een koloniale manier dus, maar de verantwoordelijkheid bij de mensen zelf leggen. De stichting doet dit door het bieden van onderdak en verzorging aan weeskinderen in weeshuizen. Daarnaast wordt aan deze kinderen en kansarme kinderen Engelstalig lager (beroeps)onderwijs geboden, gevolgd door Engelstalig middelbaar onderwijs. Na het voltooien van de studie helpen we ze ook vaak met het zoeken naar een eerste baan of het opzetten van een éénmansbedrijf. Dat laatste vaak op basis van microkrediet, zodat ook hierbij het verantwoordelijkheidsprincipe wordt toegepast.’

'De Rabobank is een bank met ideeën. En die ideeën spreken mij aan; samen sta je sterker dan alleen. Dat brengen ze in de praktijk door mij goed van dienst te zijn, maar zeker ook door de Rabobank Foundation met haar mooie projecten op het gebied van ontwikkelingshulp. Ook bij de Foundation is de mening dat hulp in natura beter werkt dan het geven van geld alleen. Als SVVT zijn we dan ook met de Foundation in gesprek over onze prachtige projecten in Tanzania. Wat fantastisch blijft om te merken is dat kinderen zo graag willen leren. Ze zijn zo blij met de kans die we ze bieden en hebben er ontzettend veel voor over om naar school te kunnen. Ze hebben de meest geweldige toekomstdromen en laten zich daarbij nergens door beperken. En dat is uiteindelijk waar ik het voor doe, die ene arts of bestuurder opleiden die Tanzania tot een mooier en beter land maakt en het kind tot een gelukkig mens.’

Wilt u meer informatie over de stichting of weten hoe u uw steentje kunt bijdragen? Kijk op www.svvt.nl.

Eind januari vertrokken de bestuursleden Frans Bosch en Matti Emondts voor een 9-daags bezoek aan Tanzania. Op deze reis werden zij vergezeld door Wim Smit die als geïnteresseerde buitenstaander de werkzaamheden van SVVT wat beter wilde leren kennen. Wim, een door de wol geverfde HR manager met veel ervaring in training en opleidingen heeft meteen aangeboden om zodra het lerarenkorps voor de nieuwe school is samengesteld hen, om niet, een meerdaagse training in effectiviteit en teambuilding te geven.

Nadruk in dit bezoek lag op het monitoren van de bouwvorderingen in Ngorika: de school, het weeshuis en de lerarenwoning. Grote progressie is er de laatste maanden gemaakt: de hele bouw ligt qua tijd en kosten volledig op schema. Op onze website staan de meest recente foto’s van de bouw.

Verder is de laatste hand gelegd aan een documentaire die door het Kilimanjaro Film Institute (voormalige straatkinderen) in samenwerking met de hogeschool van Utrecht is gemaakt. De documentaire zal eind februari gereed zijn en op onze website te bewonderen zijn. De film zal ook nadrukkelijk worden ingezet bij wervingsactiviteiten van SVVT.

Het waterproject in Imbaseni heeft helaas geen vorderingen gemaakt, alles hangt op de bouw van een opslagtank. Het budget is gedekt, maar de grondeigenaar geeft nog steeds geen toestemming om de bouw op zijn terrein te beginnen. Het is de bedoeling een ondergrondse tank te bouwen en de lokale overheid zal nu ook druk uitoefenen op de grondeigenaar. To be continued…….. Voor SVVT wordt dit project echter ook steeds noodzakelijker omdat we in Ngorika afhankelijk zullen zijn van het schone water dat via deze nieuwe pijpleiding kan worden aangevoerd!

In Masaailand hebben we een aantal scholen bezocht die vorig jaar afgerond zijn. Doel was te zien hoe een jaar na dato onze investeringen rendeerden en het was goed om te zien dat de klassen allemaal goed gevuld waren, er voldoende banken waren en de lessen in volle gang waren. Nu is “volle gang” in dit geval een betrekkelijk begrip omdat de overheid per school een handvol leraren opdracht had gegeven om het kiesregister van de aanstaande staande verkiezingen te bewerken!

In verband met de uitbreiding van onze activiteiten hebben we gedurende dit bezoek Marion Hasselaar in ons lokale management benoemd. Marion heeft geruime Tanzania ervaring en woont, na eerst een periode van een jaar, nu permanent in Tanzania, en ook het Swahili heeft niet veel geheimen meer voor haar. Marion zal zich voorlopig met name richten op het realiseren van alle educatieve doelstellingen binnen SVVT en heeft de algehele eindverantwoordelijkheid van onze zaken in Tanzania. Walther de Nijs zal zijn volledig aandacht concentreren op de weeshuizen en op de sociaal/maatschappelijke kant van ons werk. Daartoe brengt hij alle gegevens van onze kinderen en families in kaart en zal een zogenaamd “kind-volgsysteem“ worden ontwikkeld. Wij zijn ervan overtuigd dat we een enorme stap voorwaarts kunnen maken en onze doelen makkelijker kunnen realiseren met de versterking van Marion, heten haar van harte welkom en wensen haar veel succes!

Onze vrienden van Good Hope in Duitsland ondersteunen deze managementuitbreiding volledig en hebben aangegeven ook bijzonder tevreden te zijn met de voortgang van de projecten.

Als altijd waren wij te gast bij onze bouwmeester Noud van Hout, waarvoor wederom onze hartelijke dank.

Eind oktober - begin november zijn bestuursleden Jan Priester, Frans Bosch en Matti Emondts in Tanzania geweest. Het was een bijzonder druk 8-daags programma wat er afgewerkt moest worden. Frans Bosch heeft zich met name bezig gehouden met een opdracht die aan de Hogeschool van Utrecht in samenwerking met het Kilimanjaro Film Institute was verstrekt. Deze opdracht behelst het maken van een documentaire die SVVT op de site kan plaatsen en die gebruikt kan worden bij voorlichting en/of fondsenwerving. In deze periode is het script uitgebreid doorgenomen, zijn de diverse locaties bezocht en proef-shootings gehouden. In de rest van de maand November wordt het beeldmateriaal opgenomen en vindt de editing plaats. Na de audio bewerking in Nederland zal de documentaire begin 2010 gereed zijn en vanaf februari 2010 op onze nieuwe website te zien zijn!

Op Kikatiti draait alles inmiddels bijzonder goed. De eigen groentetuin heeft geresulteerd in een constante aanvoer van verse groene,waardoor we al een paar maanden niets meer bij derden hebben hoeven te kopen. De Kindergarten is volledig operationeel en de 24 jonge weesjes krijgen daar op een leuke en effectieve manier les. Ze spreken al een beetje Engels, er is aandacht voor creatieve vakken en het is duidelijk dat onze lerares Nolarip zich helemaal thuis voelt. In hun dormitory hebben de matrons Gertrude en Martha het goed voor elkaar, er is een warme sfeer en de kinderen voelen zich er absoluut thuis!

De oudere kinderen en de staf volgen iedere dag de extra lessen Engels om hen goed voor te bereiden op de overgang eind 2010 naar onze eigen Engelstalige lagere school.

In Ngorika, zo’n 10 km van Kikatiti, zijn inmiddels een kleine 100 lokale bewoners bezig met bouwactiviteiten op ons nieuwe stuk grond. Dit gebeurt allemaal onder leiding van de onder aannemers van onze hoofdaannemer Nassari en onder supervisie van Noud van Hout en onze eigen lokale directeur Walther de Nijs. De funderingen zijn nagenoeg gereed en de school het weeshuis de Community hall alsmede het staff house krijgen al vorm. Het nieuwe weeshuis gaat heten Ngorika Happy Watoto Home en de school wordt de Ngorika Happy Watoto School.

We hebben het terrein met Frank Maser en Peter Schulte, de bestuursleden van de Duitse Good Hope Foundation met wie wij een strategische samenwerking zijn aangegaan, bezocht. Zij waren onder de indruk van de voortgang en hebben een rondvlucht gemaakt en enkele luchtfoto’s van het terrein genomen.

Later in de week heeft de board meeting van onze Tanzaniaanse NGO plaats gevonden en zijn Frank en Peter als board members geïnstalleerd. Volgend jaar zal SVVT ook twee board Seats in de NGO van de Duitse organisatie bezetten.

Met de lokale overheid zijn de, nu echt, laatste stappen gezet in het finaliseren van het waterproject in Imbaseni. Een lange bevalling met veel vallen en opstaan, maar met uiteindelijke resultaat dat 8000 mensen voortaan toegang hebben tot veilig en schoon drinkwater. Ook onze nieuwe gebouwen in Ngorika krijgen een aansluiting op deze pijpleiding.

Wij werden weer ouderwets gastvrij ontvangen bij Noud van Hout en kijken terug op een zeer geslaagde trip die duidelijk maakt dat onze droom - het helpen van Tanzania door kansarme kinderen een doorlopende Engelstalige leerlijn te bieden, en de wezen bovendien een warm thuis te geven met voldoende voedsel, kleding en medische verzorging - een stap dichterbij is gekomen!

Tijdens dit bezoek kwamen een aantal belangrijke zaken aan de orde.

Kikatiti Happy Watoto Home.

Ons kleine weeshuis voor 24 kindertjes van 3-6 jaar is in april geopend en het is fantastisch om te zien hoe deze weesjes zich nu al thuis voelen. We worden keurig in het Engels begroet en toegezongen. Ook de Kindergarten school (op Montesori basis, voorschrift van Tanzaniaanse regering) is volop in bedrijf. Voorlopig alleen voor onze eigen kinderen, maar mogelijk later ook voor kinderen van buiten.

Onze nieuwe Manager Walther de Nijs is vanaf 1 juni 100% voor ons bezig en dat is te merken. Het hele complex ligt er goed bij, de kinderen zijn lekker bezig en zien er blij en gezond uit. Ze krijgen sinds enkele maanden na school iedere dag bijles in het Engels( dat geldt ook voor onze medewerkers ), omdat ze over een jaar verhuizen naar het nieuw te bouwen weeshuis van Good Hope en daar dan naar de nieuw te bouwen SVVT Engelse Lagere school gaan.

Om onze plannen met het nieuwe weeshuis en de school te realiseren hadden we een groter stuk grond nodig. Dat is gevonden en na inspectie hebben wij groen licht gegeven voor de aankoop. Het eerste aangekochte kleinere stuk grond blijft voorlopig ons eigendom. Mogelijk bouwen we daar straks de Middelbare school of nog een derde weeshuis.

Ons Waterproject is voor 90% klaar maar er was lokale onenigheid over het laatste stukje van het project . Er werd een vergadering belegd met de Chairman van de District Counsel en de nieuwe Directeur Openbare werken voor het District om deze zaken op te lossen. Voor het eerst werd de vergadering grotendeels in het Swahili gevoerd, omdat onze eigen Walther de Nijs deze taal vloeiend spreekt. Dat maakte dat alles veel efficiënter verliep. We werden het snel eens wat er moet gebeuren om het af te maken en we hebben nu goede hoop dat er schoon water is als we in oktober terugkomen.

Verder maakten we een contract met Joseph Kitia om ons te helpen met de bouw en organisatie van onze eigen school. Joseph is zelf Directeur/eigenaar van een kleine prive lagere school, die uitstekende resultaten boekt. Hij is bovendien Chairman van het dorp USA River en goed ingevoerd bij de overheid. In ruil voor zijn ondersteuning geven wij hem financiële steun bij het uitbreiden van zijn eigen school wat weer past binnen onze doelstelling.

Om ervoor te zorgen dat de bouw en verdere operationele bedrijfsvoering zo professioneel mogelijk worden uitgevoerd hebben wij ook gesprekken gevoerd en afspraken gemaakt met een lokale architect , accountant en advocaat.

Tot slot hebben we veel tijd besteed aan het nieuwe file systeem waarbij de gegevens van alle kinderen systematisch in kaart worden gebracht. Er komen daarbij zaken aan het licht die nog niet eerder bekend waren en we hebben met elkaar een afspraak gemaakt welke follow up nodig is. De inbreng van onze lokale mensen Mathew, Joyce en Walther was daarbij van grote waarde.

Dit jaar is voor de vierde en laatste keer het KLM open gehouden op de Kennemer Golfclub.

Vorig jaar was er al een bijdrage voor de SVVT via de website van Nederlands topgolfer Robert Jan Derksen.

Dit jaar wilden alle Marshallende clubs een dank je wel cadeau geven aan onze oud Voorzitter Derk ter Braak en volunteer Gwen Roodenburg.

Beiden zijn zeer betrokken geweest bij het wel en wee van Kikatiti Happy Watoto Home en Derk en Gwen hebben vier jaar lang de regie gevoerd tijdens het KLM Open over alle Marshallers.

Vier dagen lang is een grote spaarbox langs alle marshallers gegaan en op de slot dag mochten Derk en Gwen de opbrengst in ontvangst nemen: € 1000,04

De SVVT is daar uiteraard erg blij mee!

In april zijn bestuursleden Jan Priester en Matti Emondts weer naar Tanzania gegaan. Het hele bezoek stond in het teken van het verder professionaliseren van het weeshuis in Kikatiti en de opstarten de bouw van de eigen Engelstalige lagere school met het weeshuis dat door de Duitse Good Hope foundation wordt gebouwd.

Er is nog 1 acre grond aangekocht om het school en weeshuis terrein te vergroten tot een kleine 4,5 acre, met prachtig uitzicht op Mount Meru. Ook zijn er contacten gelegd met de St Jude school om ervaring uit te wisselen en is de nieuwe District Commissioner bezocht. Zij komt vanuit dar es Salaam en was daar verantwoordelijk voor onderwijs, dus bij haar zitten we goed!

Op Kikatiti hebben we alle nieuwe spelregels doorgenomen met de staff, het management en onze nieuwe directeur Walther de Nijs. Vanaf Juni is Walther permanent voor onze stichting actief. De arbeidsvoorwaarden van Walther zijn vastgelegd en Walther en de staff hebben nu ook hun eigen Roles en Responsibilities.

Het terrein is opnieuw opgemeten en de architect heeft de gebouwen ingetekend. Voor de school zijn we er al uit, we gaan in mei met de good hope foundation overleggen voor de lay out van het weeshuis.

Met het water comité is er weer vergaderd, problemen zijn opgelost en ons is nu, voor de heleboelste keer verzekerd dat er in Juli echt eindelijk water gaat stromen! Voor ons belangrijk naar onze sponsoren, maar vooral voor de lokale bevolking die eindelijk veilig water krijgt.

Onze nieuwe school en het nieuwe weeshuis tappen straks ook uit de nieuwe leiding dus een dubbel belang!

Het waren 5 bijzonder drukke dagen, maar er is veel vooruitgang geboekt. We waren weer te gast bij Noud van Hout, hebben zijn nieuwe grondstuk gezien waar hij een door straatkinderen gerunde Lodge gaat bouwen. Op die manier is er werkgelegenheid voor zijn straatkinderen en komt er geld voor zijn stichting binnen. Een mooi concept!

In de editie van 18 maart heeft het Haarlems Weekblad aandacht besteed aan de koerswijziging van SVVT. Onderstaand treft u de tekst uit het artikel aan.

"Teleurstellende overheid leidt tot koerswijziging SVVT

BENTVELD - Het bestuur van Stichting Vrienden van Tanzania (SVVT) gaat zich meer richten op het helpen van wees- en andere kansarme kinderen in Tanzania en zal de grootscheepse ondersteuning aan scholen fors beperken.

De reden is dat de samenwerking met lokale overheden op voortdurende teleurstellingen uitlopen. "Met de concentratie op eigen weeshuizen hebben we minder te maken met de lokale overheden en kunnen we onze eigen lijn bepalen," aldus Jan Willem ter Braak uit Bentveld. "Wel zal SVVT scholen van onze 'eigen' kinderen blijven helpen met boeken, inventaris en eventueel extra klaslokalen."

Daarom kocht SVVT in 2008 grond in het dorpje Imbaseni om o.a. een nieuw weeshuis te bouwen. "Door de financiële crisis vragen wij ons echter af of wij voldoende draagkracht voorzien om een nieuwe langjarige verplichting met een grote groep nieuwe weeskinderen aan te gaan," aldus Ter Braak. Het kwam als geroepen dat de financieel draagkrachtige hulporganisatie Good Hope uit Duitsland in hetzelfde gebied een weeshuis wilde oprichten. De twee bundelen daarom hun krachten.

"Wij willen meer jonge weeskinderen onder onze hoede nemen, hen een betere scholing bieden en daarbij de kosten voor SVVT gelimiteerd laten toenemen," meldt Ter Braak. "Good Hope kan door onze expertise een goed draaiend weeshuis bouwen tegen lagere kosten."

Afgesproken is dat het Kikatiti Happy Watoto Home (KHWH) van de SVVT 60 opvangplekken krijgt voor 3 tot 6-jarigen. Het 'kindergarten'-lokaal waar zij Engels onderwijs volgen, wordt met een tweede uitgebreid. De oudere kinderen verhuizen naar het Good Hope Imbaseni Happy Watoto Home (GHI) dat in aanbouw is met plek voor 80 kinderen. Ook bouwt de SVVT een nieuwe lagere school voor 250 leerlingen waar ook niet-wezen tegen een zwaar gesubsidieerd tarief welkom zijn. Vervolgonderwijs is mogelijk op een 'boarding school' waarvoor de kosten gedeeld worden door SVVT en Good Hope. Op dezelfde wijze is nog één jaar bij- of nascholing te doen. De SVVT overweegt om uitblinkers een kans op universiteit te bieden.

Het bestuur van beide weeshuizen en school bestaat uit

Walther de Nijs van de SVVT, Mathew Karau (manager van

KHWH) en Joyce Sagala (sociaalwerker KHWH).

Zoals in april 2008 al aangegeven heeft het bestuur van SVVT besloten zich meer en meer te gaan richten op het helpen van wees- en andere kansarme kinderen in Tanzania en de grootscheepse ondersteuning aan scholen zeer fors te beperken. De reden daarvoor is dat de, door ons noodzakelijk geachte samenwerking met de lokale overheden, op voortdurende teleurstellingen uitliepen. Met de concentratie op eigen weeshuizen hebben we veel minder te maken met de lokale overheden en kunnen we zelf onze eigen lijn bepalen.

Wel zal SVVT scholen waar onze “eigen” kinderen naar toe gaan blijven helpen met boeken, inventaris en evt. het bouwen van extra klaslokalen. Om deze reden heeft SVVT in de loop van 2008 een groot stuk grond (3,5 acres) in het dorpje Imbaseni aangekocht om daar o.a. een nieuw weeshuis op te bouwen.

Met het uitbreken van de financieel economische crisis zijn wij ons echter gaan afvragen of wij (behalve de eenmalige bouwkosten), voldoende financiële draagkracht voorzien om een nieuwe langjarige verplichting naar een grote groep nieuwe weeskinderen aan te gaan.

Tezelfdertijd hadden wij contact met een Duitse organisatie (Good Hope) die inmiddels veel geld heeft ingezameld en graag een weeshuis in Tanzania, (in hetzelfde verzorgings gebied) wilden beginnen, daartoe hadden zij advies ingewonnen bij Noud van Hout, onze steun en toeverlaat ter plekke.

We hebben inmiddels een groot aantal gesprekken met Good Hope gehad en troffen bij hen nagenoeg exact dezelfde uitgangspunten, werkwijze en enthousiasme aan die wij ook hebben.

Inmiddels zijn wij een samenwerking overeengekomen, die inhoudt dat wij veel meer weeskinderen, vanaf een jongere leeftijd onder onze hoede kunnen nemen, hen een betere scholing kunnen bieden en daarbij de operationele kosten voor SVVT slechts gelimiteerd laten toenemen! Good Hope gebruikt onze expertise om snel een goed draaiend weeshuis te bouwen en hun doelstellingen daarmee te realiseren, tegen een kostenplaatje dat voor hen goedkoper is dan helemaal alleen een dergelijk project te trekken. Een absolute triple win situatie, win voor SVVT, win voor Good Hope en win voor de kansarme en weeskinderen rond Arusha!

Hoe ziet de samenwerking er de facto uit?

In het Kikatiti Happy Watoto Home (SVVT) zitten in de toekomst kinderen van 3-6 jaar. Er is plaats voor pakweg 60 – 70 kindertjes. Zij krijgen op het terrein van KHWH Engelstalig kindergarten onderwijs. Daartoe is er momenteel al een kindergarten lokaal en zal een dormitory worden omgebouwd tot een extra klaslokaal. Alle kosten zijn voor SVVT.

Op het moment dat de kinderen naar de lagere school gaan, verhuizen ze naar het Good Hope Imbaseni Happy Watoto Home (GHI). Dit weeshuis wordt gebouwd (2009) door de Good Hope organisatie op het nieuwe terrein in Imbaseni. Plaats voor ca 80 kinderen. Alle kosten zijn voor GHI.

Op het terrein in Imbaseni wordt ook, door SVVT, een nieuwe lagere school gebouwd (2009), waar Engelstalig onderwijs gegeven gaat worden. De kinderen van het Good Hope huis gaan hier naar school (Good Hope betaald hiervoor een school fee aan SVVT ). Bovendien laten SVVT en Good Hope een honderd tal kinderen uit de omgeving toe op deze school tegen een zwaar gesubsidieerd tarief. Op deze wijze kunnen uiteindelijk tegen de 250 kinderen van dit onderwijs genieten. Exploitatie van de school is voor SVVT rekening.

Zodra de weeskinderen van Good Hope klaar zijn met de lagere school gaan ze naar Engelstalig middelbaar onderwijs op een boarding school. De kosten hiervoor worden 50/50 gedragen door SVVT en Good Hope.

Na beëindiging van de middelbare school hebben de kinderen nog een jaar de tijd om met hulp van SVVT en Good Hope (50/50) een bij- of nascholing te doen en op zoek te gaan naar een baan, daarna staan ze op zichzelf.

Wij overwegen ook nog de hele knapperds een eventuele start op een universiteit aan te bieden

SVVT krijgt twee board seats in de Tanzaniaanse NGO van Good Hope, Good Hope krijgt twee board Seats in onze Tanzaniaanse NGO.

Het management van de beide weeshuizen en de school wordt gedaan door Walther de Nijs (nu werkzaam voor SVVT, Nederlander getrouwd met een Tanzaniaanse, 12 jaar al woonachtig in Tanzania, fluent in Ki-swahili) met assistentie van Mathew Karau (huidig manager van KHWH) en Joyce Sagala (huidig social worker KHWH). Wellicht komt er nog wat assistentie bij, dat wordt later bezien. Kosten van het management worden 50/50 gedeeld.

Alle infrastructurele kosten (water/stroom e.d.) voor het nieuwe terrein worden 50/50 gedeeld. Bij alle verrekeningen wordt gewerkt met open calculaties.

Wij zijn overtuigd dat we hiermee een enorme stap voorwaarts hebben gemaakt, de continuïteit van onze hulp gewaarborgd is en dat de middelen die SVVT ontvangt nog effectiever kunnen worden ingezet dan in het verleden. Met deze werkwijze en kwaliteit van onderwijs kunnen we écht het verschil maken voor onze kinderen!

Wij hopen dat ook u met ons een (nieuw) langjarig verplichting wilt (blijven) aangaan, zodat we niemand in de toekomst hoeven teleur te stellen!

Voor meer informatie:

M. Emondts (matti@svvt.nl), J.W. ter Braak (janwillem@svvt.nl) , J. Priester (jan@svvt.nl).